 |
|---|
|
Verslag Nordkapp 2008 Deelnemers: 14 juni 2008 De grote reis begint voor ons (Robin en Peter) rustig. 16:00 uur vertrokken uit Oosterhout en 18:00 uur zonder enig oponthoud aankomst in Hoogeveen. Een diner voor twee en om 21:00 uur naar de kamer. Een intensieve reis ligt voor ons, dus rust vooraf komt goed uit. 22:00 uur is het donker en stil.
15 juni 2008 06:45 uur de wekker. Douche, ontbijt en klaar voor het grote avontuur. 08:00 uur komen Harm en Karel aan. Samen nog een bak koffie en dan………regen. Nog maar een bakkie dan. 08:45 uur besluiten we dan toch te gaan rijden. Echte bikers geven natuurlijk niet om een beetje regen. Zeker niet als je een reis als deze gaat maken. We maken kennis met het fenomeen omleiding. We zullen het vaker tegenkomen dan ons lief is en het regent er lustig op los. Na ongeveer een uur rijden wordt het droog en wordt het per km beter.
16 juni 2008 Inderdaad 06:45 uur de wekker. Karel en Harm zijn al buiten, zij hebben er zin in. Tijdsplanning loopt al lekker. Robin douchen, ik nog even scheren en dan samen ontbijten. Doel is om dagelijks ongeveer 08:00 uur te vertrekken en met 08:15 uur klopt dat mooi. Tanken vol en dan vol ertegen aan.
17 juni 2008 Klopt, 06:45 uur gaat de wekker weer. Laat slapen, moeizaam op dus. Eigen schuld. Toch zijn we om 07:30 uur gereed en vertrekken. Zonder ontbijt, dat doen we wel bij de pomp, tanken moeten we toch. Even checken of er genoeg lucht in de banden zit. Het debacle van 2007, een totaal versleten band door een te kort aan druk kunnen we niet weer hebben. Alles oké, dan gaan we weer. De eerste Grufslag is ons deel. Onverharde wegen dwars door de bossen van Zweden. Harm, Karel en Robin genieten met volle teugen. Ik uiteraard ook, maar de verbazing van de eerste keer is er uiteraard wel af. De ontspannen sfeer leid er wel toe dat ik een afslag over het hoofd zie en de GPS weer nodig heb om op het goede spoor te komen. Omleiding zullen we maar zeggen en de anderen hebben het ook niet in de gaten. Koffie bij de pomp het het zonnetje aan de hemel. Roadtrip ten top! Buiten op het terras een hamburger als lunch en doorgaan, want ook nu is de dag weer lang. Zoals overigens alle dagen zullen zijn. We hebben echter niet helemaal de snelheid te pakken. De voorgaande nacht wreekt zich. Ik heb het idee dat de receptie van de volgende camping om 20:00 uur zal sluiten en dat gaan we waarschijnlijk niet halen. De “oude mannen” hebben nog weer even pauze als Robin besluit alvast vooruit te rijden. De tweecilinder ronkt weg. Lang hoor je zo’n blokje nog als er bijna geen ander verkeer is. Het wegdek is verraderlijk slecht, deels opengebroken en dat dan weer gevuld met brokken rots. Ene moment kun je vol door, andere moment zak je bijna tot je assen weg. Samen met de voorschrijdende tijd wordt het doorbijten om het einde van de dag te volbrengen. Toch komen we exact 20:00 uur aan, Robin was er een half uur eerder. Dat was zelfs niet nodig geweest, want de receptie is tot 21:00 uur open. De pizzeria waar we hadden willen eten is al wel dicht. Jammer, want dat werd ondertussen ook een vast onderdeel van de reis. Dan zelf de handen uit de mouwen, of liever niet uit de mouwen, want dat wordt je hier dit jaar lek gestoken. Muggen buiten de hut zien te houden is het motto. Broodje hamburger uit blik, cup a soupje, unox beefburger en kant en klare pasta met een koud biertje van de receptie stilt honger en dorst. Om niet als sardientjes in een blik te bivakkeren neem ik voor een paar euro een extra hut. Kunnen we rustig slapen en onze spullen goed kwijt. Een whisky als slaapmuts om 23:45 uur de ogen te sluiten. Wel raar, want het blijft nu licht.
18 juni 2008 Hammerdal 06:45 uur doet de wekker zijn werk. Snooze tot 06:52 we liggen nog zo lekker, snooze tot 06:59 we liggen….. ja, ja eruit mannen. Eerder naar bed en zonder drank is misschien een optie? Snel nog even een douche, inpakken en wegwezen. Naar de pomp voor ontbijt en brandstof. Het is 07:45 uur, dat valt nog mee. Brandstof en koffie is aanwezig, maar de bakker is nog niet geweest. Ontbijt met koek en cake dan maar. Het weer is prima en eenmaal onderweg is alles weer snel vertrouwd. Gruffslag vormt al geen uitdaging meer, voor de actiefoto van de anderen rij je ondertussen met 100km/uur vooruit. Asfalt voelt daarna vreemd aan. Het went snel. Koffie en brood bij de supermarkt! Brood, weer geen brood? O, ja, Zweden, knäckebröd. Paté en kaas erbij, Karel rode bietensalade en we eten alsof het een 5 gangendiner is. Van die bietensalade komt Karel deze reis niet meer af. Zijn kostje is gevonden, nu de ice tea nog. Het gaat verder langs de bekende bossen, meren en dorpjes. Voor Karel, Harm en Robin is de uitgestrektheid telkens onderwerp van gesprek. Wat is het mooi, wat geniet ik zijn veel gehoorde kreten en ook wanneer tanken we weer. Karel is niet al te zeker van zijn tankinhoud en na een vervelende ervaring in Nederland is iedere pomp die we tegenkomen de zijne. Lunch wordt een hamburger. Nog niet gehad deze reis. Koffie bij de pomp wordt een welkome combinatie en zo verliezen we niet te veel tijd. Laatste stuk kan Robin het niet meer houden. De jongeling van de groep heeft geen zin in pauze en ronkt er weer vrolijk vandoor. Rustig maar jongen we komen er aan. Gronogard is het doel en 19:00 uur zijn we daar. Mooie score vandaag. Verrassing de receptie is dicht. Nergens vind ik iets of iemand wat lijkt op parkbeheer. Hier en daar ziet het er ook niet verzorgt uit. De douche en sauna zijn in renovatie. De diverse telefoonnummers geven ook niets anders dan Zweedse voice mail en dat begrijpen we niet. Na wat rond wandelen zie ik het grote “clubhuis” open staan. Twee 6 persoonskamers zijn onbezet en de keuken is alles aanwezig. Bezetten die boel. We slapen hier wel vannacht. Om de benen eens even te strekken loop ik met Robin het park rond. We komen langs de raketinstallatie, de blokhutten waar ik er één van gemeend heb te reserveren en langs het meer terug. Bijna retour begint het te regenen. Net op tijd binnen. Als volleerde cowboys zitten de op de waranda op het bankje te eten van wat we mee hebben en door de regen zijn de muggen direct weg. Koffie met een sigaartje (voor de muggen) en niemand doet ons meer wat. 22:30 uur gaat het licht uit, niet buiten, maar bij ons. Hoewel, als een schoolreisje giebelen er twee nog minsten een half uur door. Het blijkt aangenaam achtergrondgeluid welke samen met de regen voor een weldadige rust zorgen.
19 juni 2008 06:45 uur, wekker doet het nog. Zonder drank en een stuk eerder slapen heeft ons goed gedaan. Even koffie zetten, knäckebröd en inpakken. De receptie is nu wel bezet. De vaste bezetting “Yogi bear” is er niet. Nee, hij heeft het te druk met de winkel en nee er is geen reservering ontvangen. Geen nood, u heeft goed geslapen in het gasthuis? Geweldig, geen probleem, hier heeft u de rekening. Wel met korting vanwege het ongemak. Ongemak? O, ja ongemak! 07:30 zijn we onderweg. Het is kil en stil. Vroeg ook nog als we bij de poolcirkel komen. Enkeling die je tegenkomt is natuurlijk een Nederlander. Dat komt mooi uit voor de groepsfoto. Altijd leuk voor de familie. Het gaat vandaag heel voortvarend. De welbekende koffie bij de pomp, soepeltjes weer onderweg, lunch bij “Smetjan”. Gekookte aardappelen met stoofvlees, oei, dat smaakt goed. Kunnen we er weer tegenaan richting Finland. Zeker nodig deze lunch, want het wordt koud en nat. Regenpakken komen weer uit de koffer en in overleg kies ik ervoor om van de route af te wijken. Gruffslag in de regen zit niemand op te wachten. Rijden we wel een stukje om richting Rovaniemi. Kunnen we de Kerstman nog groeten. Dat is echter wel heel erg veel om en de GPS ziet een mooie route tussendoor. Lijkt asfalt, maar is het niet. Gruffslag! En nog vette ook, want de eerste bocht drift ik met te veel vaart bijna de greppel in. “Gaat ie ouwe” hoor ik nog net aan de linker kant van mij. Dat snotjong ronkt er op los alsof hij op rails rijdt. We komen ondertussen ook al heel wat Ren, sorry Remdieren tegen. Natuurlijk moeten die op de foto, maar toch niet allemaal en stuk voor stuk Karel?
20 juni 2008 De laatste dag naar de kaap. Nog maar 450 km en dat is na de afgelopen dagen een makkie, toch? Natuurlijk altijd nog 450 km, maar het is inderdaad relaxt rijden. Het tempo is er bij iedereen ook wel een beetje uit. We gaan gewoon 06:45 uur onze tijd op. Dat is dan 07:45 uur plaatselijke tijd en dat komt dan weer mooi uit, want dan zijn de bussen met toeristen al geweest en is de drukte voorbij. Vooral een groep Japanse bejaarden hebben wel een hinderlijk geur en geluidsniveau. Op ons gemakje dus heerlijk ontbeten, even tanken en ja hoor 09:15 uur zijn we onderweg. Tanken was trouwens wel nodig na gisteren, want als alle boekjes van tankinhoud kloppen heeft Robin nog 120 ml in de tank gehad. Net genoeg dus. Met 95 km/uur glijden we door het land. In het begin mistig, later wat opklaringen. Temperatuur gaat met het landschap mee, wat omhoog en dan weer wat naar beneden. Zomers warm is anders, want de zon wil niet echt doorbreken en dan blijft het rond de 10 graden. Oneindige afstanden in een onmetelijke ruimte, Finland is heel eenzaam en leeg en met deze weersomstandigheden enigszins triest. Bij de Noorse grens breekt de zon door, de temperatuur gaat omhoog en het gebied is bewoont, bewerkt en groen. Hoe groot is het verschil. Pauze bij Russenes KRO, vaste prik. We worden daar aangesproken in gebroken Nederlands door een man in een mooi kanarie geel regenpak. Of we uit Nederland komen en waar dan wel vandaan. Het blijkt een Zuid Afrikaan met Nederlandse achtergrond in Friesland. We staan paf, hij verteld even tussendoor dat hij 13 maart uit Kaapstad vertrokken is en nu 20 juni op de Noordkaap aan zal gaan komen. Dachten wij dat we een reis achter de rug hadden. Nog bijzonderder is het feit dat hij de reis op een Vespa Scooter van 250 cc heeft gemaakt. 18.500 km op de teller! Gespierde jonge knaap? Nee, hoor vitale gepensioneerde die zijn jongensdroom aan het vervullen is. Wat een prestatie! We zijn er een beetje stil van, eten en drinken nog wat, maken de plaatselijke souvenirs winkel onveilig. Met die pruik op is Karel niet van een echte Trol te onderscheiden en dan weer verder. Vlak voor de tunnel knorren we onze Zuid Afrikaan voorbij, Sjibbe, vriend voor het leven? De eerste pech dient zich aan. In een donkere tunnel zal Karel eens laten zien wat voor licht er op de GL 1500 zit. Veel, heel veel, veel te veel voor de zekering, want alles gaat uit. Niet meer aan doen Karel! Klein oponthoud en weer verder. Tanken in Honigsvag, want dat is de enige pomp op het eiland. Op naar Kirkeporten Camping. Het is als vanouds, ik word nu zelfs herkend. Mooie dames aangenomen, maar de taal lijkt niet erg Noors, eerder Pools. Wel heren, kop erbij, uitpakken en naar de Kaap. Het is koud, veel wind en er ligt nog veel sneeuw. Foto bij het monument gaat net, want je waait uit de vel. Snel naar binnen, waar ook onze wereldreiziger zijn hoofddoel volbracht heeft. Hij is er, voldaan en gelukkig. Morgen komen zijn zoon en dochter met het vliegtuig naar Tromso en dan met de auto naar de Kaap. Midzomer zon gaat niet lukken vannacht, te bewolkt. Terug naar de Camping dan maar. Verrassing! Uit hut nummer 2 komt een bekende. 4000 km gereden om een collega trainer van EVO te ontmoeten. Eten doen we lekker bij de kachel in de kantine van de camping. Vorig jaar konden we hier niet terecht, omdat alles was ondergelopen. Gezellig, goed en warm, biertje erbij, dan hoef je ook niet meer weg. Voetbal op een groot scherm, dat wordt morgen leuk met de wedstrijd van Nederland. Zal wel druk zijn, want er zijn veel Nederlanders. Om de midzomernacht dan toch nog wat te beleven gaan we naar de Kirkeporten lopen. Dat is een stevige klim en na dagen van motor zitten een welkome afwisseling. Afzakker bij Karel en Harm en 00:30 uur naar bed. Het blijft wonderlijk licht, maar we zijn moe. 21 juni 2008 Wekker, eruit, want 09:00 uur hebben we ontbijt besteld. Hoe wie wat? 07:45 uur? Wekker verkeerd gezet? Dan nog lekker even een half uurtje diep in de slaapzak. Natuurlijk fout, want nu verslapen we ons. Gebonk op de deur maakt ons wakker. Snel in de kleren en naar het ontbijt. Op het gemak uiteraard tot 10:00 uur. We hebben tenslotte vrij. Douchen, omkleden en het eiland rond. 11:00 uur gaan we op pad. Karel gaat niet mee. Hij houdt rustdag en groot gelijk heeft hij. Gedrieën bezoeken we alle dorpjes met als eindpunt Honigsvag. Probleem? Beetje, Robin zijn linker vorkkering klapt eruit. We checken nog bij de VVV of reparatie mogelijk is, maar helaas, hij zal zo verder moeten. Topsnelheden halen we niet, dus erg veel last zal hij er niet van hebben. Niet veel aan de hand en gewoon morgen richting huis. Nog wat souvenirs aanschaffen en terug. Karel komen we hardlopende tegen. Zijn invulling van een rustdag. We staan nog even buiten als Sjibbe de Zuid Afrikaan aankomt. Even gezellig een bak koffie in de kantine en zijn bijzondere verhaal verder horen. In Afrika bij de plaatselijke bevolking geslapen. Via Israel gereden. In Italië zijn Vespa bij de fabriek gerepareerd gekregen, zonder kosten. Iedere deuk en kras hebben een verhaal. Persoonlijke geschiedenis, hoe hij als jochie al dacht aan deze reis en hoe dat op een scooter moest gebeuren. Vier jaar geleden overleed zijn vrouw en Vespa kwam weer volop in beeld. December 2007 had hij hem gekocht, februari 2008 haalde hij zijn rijbewijs en 13 maart vertrok hij naar het onbekende. Dat bedenk je niet. Hij gaat er weer vandoor, mogelijk zien we hem nog in Nederland, want dat wil hij op de terugreis aandoen. De voorbereiding voor onze retourreis is ook al bezig. Klein wasje, even wat spullen wisselen in de handbagage en de schermen van de motoren schoonmaken. Eten doen we weer in de kantine, bij het voetbal. Ik heb nu even tijd om het verslag bij te werken. Dat zal vanavond wel niet meer lukken. De uitslag beschrijf ik morgen wel.
22 juni 2008 Hoe de avond is verlopen is ondertussen geschiedenis. Hij begon vol jolijt en vertrouwen en eindigde in een overwinning voor Rusland Guusje. Dat is de omzet van de bar niet ten goede gekomen, want na de wedstrijd was iedereen snel weg. 23:30 uur was het stil op de camping, bij winst was dat wel anders geweest. Wel een goede bijkomstigheid, want we moeten morgen weer vroeg op en de lange rit naar huis aanvangen. 06:45 uur de wekker begint een vertrouwd geluid te worden. Opfrissen, pakken en 07:30 uur op de motor naar de pomp. Daar zullen we ook ontbijten. Dat is nou jammer, het is zondag en dan is de pomp alleen met een pasje te tanken, maar geen ontbijt. Op naar Russenes KRO, waar we de heenreis ook gezeten hebben. Trouwens de benzineprijs hier, over de twee euro de liter maakt dat je dan al gedronken en gegeten hebt. Rustig rijden ga je vanzelf om nog wat te sparen. Dat gaat hier overigens heel goed. Met die uitgestrekte afstanden rijd ik 1:20 met mijn 1800 Robin haalt zelfs 1:27 en Harm 1:25 met de grote BMW. Mooie cijfers. Dan kan je zien dat de “oude” 1500 uit een andere tijd komt, want met 1:15 houdt het wel op. Het weer werkt ook al niet echt mee. Het miezert. Het ontbijt is na anderhalf uur rijden wel welkom. Dit blijft een leuke plek. Iedereen die heen of retour gaat naar de Kaap komt hier langs. Dat geeft kleurrijke figuren van allerlei pluimage, inclusief ons. Vol goede moed verder, gestaag en soepel tot de weg over acht kilometer is opengebroken. Het heeft de afgelopen dagen behoorlijk geregend en de ondergrond is verraderlijk glad. Ieder even voor zich om hier door te komen. Mede hierdoor heb ik wat laat door dat alleen Harm nog achter mij rijdt en ook hij al even is gestopt. Ik kan hem nog net langs de rand van de weg zien staan. We wachten even en begrijpen dat er iets mis is. Karel en Robin komen niet. Wat je niet wil is dan toch gebeurd. Karel is tussen de wielsporen terecht gekomen, geslipt en aan de linker kant van de weg de berm ingeschoten. Het ging niet hard, maar hij is ongelukkig gevallen en het ziet ernaar uit dat zijn sleutelbeen is gebroken. De motor is ook aardig geschaafd, maar “tupperware” is snel stuk en wat kan het schelen, het is te repareren. Lokale hulp komt van een boer die zo’n 600 meter terug woont en achter ons aan is gesloten toen we voorbij kwamen. Politie, Ambulance en zoon worden gebeld. De zoon om Karel met de auto naar de boerderij te rijden, dan neemt de boer de motor van Karel mee. O, Jazeker hij kan rijden. Hoeveel toeval wil je hebben, hij is de voorzitter van de plaatselijke afdeling van de Goldwing club Noorwegen. In dit geval kun je niet beter hebben. Thuis in de keuken krijgen we koffie en koek. Na de schrik lijkt het wel gezellig te worden. We trachten de juiste verzekeringen in te schakelen en bellen met Nederland. Dan zie je maar weer dat het (zeker op zondag) niet al te eenvoudig is om in de wirwar van verzekeringen de juiste eruit te pikken die je helpen mag en kan. Het komt uiteindelijk goed. Ondertussen is de ambulance gearriveerd. Wat voelen en knijpen maakt het er niet beter op voor Karel. Hij moet mee een stukje terug naar Alta. Zijn motor in de schuur, dat komt wel goed. Ja, daar staan we dan. Een verklaring aan de politieman en dan moeten we toch maar verder. Zuur, want even verderop is de weg al vernieuwd en ruim. Ongeluk in een klein hoekje zullen we maar zeggen. Om tijd te winnen nemen we de kortste route naar Tromso. Dat is dan wel een stukje varen met de pont. Het is nog steeds nat en koud. De Hollandse, sorry Friese reizigers in een touringcar hebben ons onderweg gezien en informeren geschrokken. Kortste stuk is niet per definitie de snelste, maar het maakt niet uit. Het is wel erg mooi. 21:00 uur zijn we bij het hotel. Direct het restaurant naast het hotel besproken. Het is er vaak erg druk en tot hoe laat is het eigenlijk open? Keuken tot 22:00 uur open tafel om 21:30 uur. Steaks en een biertje (of twee) brengen een enerverende dag tot bezinning. We hebben nog even contact met Karel en hij maakt het naar omstandigheden goed. O, ja bijna vergeten. Robin heeft ook nog wat opgelopen, tenminste zijn motor. Bij het Hotel blijken zijn achterremblokjes totaal versleten. Dat moeten morgen direct nieuwe worden. Nieuwe uitdaging dus. Bij de receptie krijgen we na wat verwonderde blikken van een blonde dame (hoezo dom) hulp van een andere dame die ons haarfijn uitlegt waar er morgen een motordealer is. Als we gaan slapen is het al weer 00:15 uur, hoogste tijd.
23 juni 2008 Vaste ritueel, 06:45 uur wekker, 07:30 uur ontbijt, 08:00 uur weg. Eerst naar de motordealer voor remblokjes. Via de Tomtom van Harm snel gevonden en natuurlijk kunnen ze ons helpen. Nog even gevraagd of de oliekering ook vervangen kan worden. Nou, geen tijd, dan ook geen probleem. 09:30 uur zijn we weer onderweg. Dat lijkt nog zowaar niet makkelijk om van dit eilandje (wat Tromso is) af te komen. We schieten van links naar rechts door Tromso, 2 keer door dezelfde tunnel, komen dan aan de andere kant, maar dat is niet de bedoeling en dan eindelijk de juiste brug en goed op weg. Wegnummer 862, het stond al die tijd al op de borden. De zon schijnt, geen vuiltje aan de lucht en de rit is mooi. De pont komt er net aan en we staan er nog nauwelijks op of hij vaart alweer terug. Zeker druk, hoewel we er maar met zijn drieën op staan. Hele boot voor ons. We komen weer in ons ritme. Rijden gestaag en vlot, koffie en eten bij de pomp. Zo verliezen we weer weinig tijd en halen zelfs wat in. Het is hier echter behoorlijk bewoont, waardoor er vaak niet harder dan 60 km/uur gereden mag worden. De bekeuringen zijn hoog en de controle frequent, geen risico nemen, maar je valt er bijna wel van in slaap. Eindelijk kunnen we door, op naar de pont. Jazeker je moet met de pont, de weg houd even op. Hallo, wat is hier aan de hand. Het lijkt wel of al het verkeer van Noord Noorwegen hier op een hoop staat. Nee, hè, de ene pont is in onderhoud en de andere is nu stuk. De vervanger is meer een roeiboot en als hij aankomt stoppen ze ermee. Een grotere vervanger is onderweg, maar dat gaat nog een paar uur duren. Wie er dan mee kan is ook nog maar de vraag, want in dit geval mogen de motoren ook niet voor. We worden nog gewezen op een andere mogelijkheid. Even omrijden en dan iets langer varen, drie kwartier ipv twintig minuten. Wachten is ook saai, dan rijden we liever. Geen verkeerde keuze, want het is een mooie weg. Wel weer een twijfelachtige keuze, want bij aankomst wel een rij en geen pont. 18:00 uur komt hij (waarschijnlijk) het is nu 17:00 uur en het begint te regenen. We geven ons gewonnen, we hebben weinig zin meer. Hotel in de buurt? Ja, daar hangt zowaar een bordje. Ik ga informeren of er plaats is. Zeker, van harte welkom. Leuk familiehotel met een prima keuken. Geen kaart, we eten wat de pot schaft. Dat is zalm om je vingers bij af te likken. Fauske heb ik gebeld, helaas komen we niet. Dit is eigenlijk beter. Na het eten nog even een avondwandeling naar de haven, wat schrijven en 22:00 uur ligt Robin de ronken alsof hij dagen niet geslapen heeft. Heerlijk zo ontspannen verrassing. Na alle vertraging waren we misschien om 22:00 uur in Fauske geweest. Het heeft wel als nadeel dat we wat vroeger op moeten. We nemen de pont van 08:00 uur. 07:00 uur ontbijt.
24 juni 2008 06:15 uur de wekker. Heerlijk geslapen, hoewel Robin wat minder, want hij was te lang voor de bedbank waar hij op lag. Prima ontbijt en 07:50 uur staan we klaar voor de pont. Keurig op tijd vertrekken we om 08:00 uur en varen door een mooie fjord. Rijden, tanken, koffie, broodjes, alles naar wens, behalve het weer. Waar het vanmorgen zonnig en mooi was is het al weer koud en nat. 11:30 uur zijn we waar we eigenlijk hadden moeten starten. Dat wordt doorpoten vandaag. We gaan hoger en hoger. Het wordt mistig en goor koud, uiteindelijk komt er ijswater uit de lucht. Doorbijten en afzien. Stoppen en opwarmen bij het gebouw van de poolcirkel in Noorwegen. Verder, we moeten verder en het weer verbeterd niet. Mooie vergezichten die hier zijn worden ons ontnomen en vlak voor Namsos breekt de lucht pas. We zijn er. Geen zin meer om wat dan ook te ondernemen werpen we ons op onze noodrantsoenen. Alle lichten, kachels en kookplaten aan om het huisje te verwarmen. Sixpack bier, chips en nootjes, whisky toe en dan halen we het wel weer. Buiten is het weer gaan regenen. Nu het warm is en wij ook zitten we gezellig te keuvelen. Barst, het is al weer 23:00 uur en we moeten nog afwassen. Half uurtje later is alles aan kant, tanden gepoetst en zullen we naar bed. Het stapelbed is van een twijfelachtig kwaliteit zodat Robin beslist weer op de bank te slapen. Beter dan door het bed zakken. (Zeker beter, want daar lig ik) Door afstand, weer en drank is het snel stil in de hut. Of er iemand snurkt horen alleen de buren (hoop ik)
25 juni 2008 06:45 wekker zeker? Natuurlijk, dat ritme zit er helemaal in. Inpakken en wegwezen, 07.45 uur ontbijt bij de pomp. Het weer is buiig en als het regent is het ijswater. Gelukkig wordt het gedurende de dag steeds beter. Uiteindelijk wordt het 19 graden in het dal van Lillehammer. De dat is in ieder geval zeer gevarieerd en geweldig mooi rijden. Voor de koffie stranden we in een keramiekshop. Niet echt een plek voor “Bikers”, maar wel gezellig. Middag broodje bij de welbekende pomp en door toeval snijden we een stuk van de route af. Niet echt erg, dan komen we ook mooi op tijd aan bij de volgende overnachting. Ik beschrijf de anderen nog even dat er op de lange route altijd schapen op de weg liggen. Harm en Robin grijnzen wat, want achter mij liggen de schapen. 18:45 uur zijn we bij het park. De mooie weg naar boven blijft geweldig. Pas op voor schapen staat er aangegeven, maar het eerste wat op de weg loopt zijn koeien. Helaas is het restaurant dicht, geen gasten in het hotel. We kunnen wel pizza’s krijgen, vers uit de keuken. Ook goed, doe er maar vier, want we hebben honger als een paard! Grote bek, eerst even informeren naar de grote van de pizza’s zou handiger geweest zijn. Het zijn nl gezinspizza’s. Bedoelt voor vier personen per pizza! Toch nog redelijk aan de kreet honger als een paard voldaan door er twee en een kwart op te maken. Meer lukt echt niet, zelfs niet met spoelen met bier. Een deel van de overgebleven pizza’s verdwijnt in de bek van een aantal schapen die op het terrein rondscharrelen. Door het open raam wordt er smakelijk van de korsten pizza gegeten. Weer eens wat anders dan gras. Het is buiten mooi weer, Robin controleert de olie van zijn motor en Harm start de eerste schoonmaakbeurt van de BMW. Hij kan het niet langer aanzien. Ondertussen is de tweede oliekering van de voorvork van Robin ook lek. Toch wel een behoorlijke aanslag voor een Deauville met een kerel van twee meter en honderd kilo erop. We relaxen echt een beetje. Lekker douchen, halve finale voetbal op de tv, wat lezen en verslag bijwerken. Vroeg op hoeft ook niet, want het ontbijt is er pas om 08:00 uur. 23:00 uur liggen we voldaan in bed en luisteren naar de bellen die de schapen om hebben. Rustgevend geluid is dat. Op het zoldertje waar Robin en ik liggen is het snel stil.
26 juni 2008 07:15 uur de wekker. Uitgeslapen van daag, wat een luxe. Zeker geslapen als een blok, we hadden zeker wat in te halen. Spullen pakken, motoren boven parkeren en naar het ontbijt. Dat is simpel en goed. We eten op ons gemak en komen maar langzaam op gang. 08:45 uur stappen we pas op. Ontspannen sfeertje, ontspannen weertje met een ontspannen tempo. De druk is er wat af. Op naar Kongsvinger, een oude vesting met een mooi uitzicht. He, wat is dat nou, geen Robin in beeld. Weet Harm waar en wanneer hij is gestopt? Nee, ook hij was “lekker aan het rijden” Even wachten dan maar, duurt te lang, zou toch niets zijn? Terug dan maar, o, nee daar komt hij al. Zijn wapenfeit moest op de foto, precies 1 jaar zijn rijbewijs en nu 50.000 km op de teller, waarvan hij er zelf 30.000 heeft gereden. Ja, dat is een foto waard. Vanavond biertje om te vieren. (Hadden we evengoed wel gedaan)
27 juni 2008 Vroeg op, vroeg ontbijt. Dat is zeker verbeterd. Vorig jaar moesten we nog bij de receptie “knoeien” nu is het restaurant gewoon open. Zeker veel klachten gehad. Op naar de boot. Zonder problemen inchecken en even wachten. Het weer is nu ook veel beter dan vorig jaar. Stipt 08:00 uur vertrekken we. Paar uur varen om even verder te rusten. 11:30 uur meren we aan en zo rond 12:00 uur trekken we Denemarken in. Weer is hier toch weer wat minder. Buitje kunnen we dan ook niet ontwijken. Denemarken is zeker mooi, maar na alles wat we gezien en beleefd hebben is het een beetje saai. We merken weer dat we richting huis gaan. De neiging ontstaat om het gas erop te zetten en naar huis te rijden. Nog één nacht doorzetten. Dat wordt zeker doorzetten, want de “simpele” hutjes zijn zeker simpel. We liggen op een kluitje in een hokje waar Robin en ik meerdere keren ons hoofd stoten. Het kan echter niet meer stuk en op de “veranda” van de “villa” hebben we grote lol. Zeker als Robin een grote sigaar opsteekt onder de sticker “verboden te roken” Hij ziet er ondertussen uit als Joran van de Sloot met zijn ongeschoren kop en petje. Hieruit zou moeten blijken hoeveel we afgezien hebben. Tuurlijk jongen.
28 juni 2008 Laatste dag, laatste keer pakken, laatste keer starten. Ontbijt bij de pomp, ook voor de laatste keer. Toch gaan we lekker toeren. Het landschap glijd voorbij en wordt weer steeds wijder. Binnenwegen rijden vlot, maar het is ondertussen gewoon weer druk. Opletten is weer nodig. Het weer is redelijk. Zonnetje wordt afgewisseld met buien en af en toe schuilen is nodig. Iedere keer regenpak aan en uit is ook niet handig. Ach wat zullen we zeggen van deze dag. De pont over de Eems is leuk. Zeker omdat er een groot containerschip voorlangs vaart. De golfslag laat Robin zijn motor bijna omvallen. Eten aan de andere kant bij een snackbar. Door Duitsland rijden we al weer als ware het bekend terrein. Ergens in het Noorden neemt Harm de leiding over. We willen nog even bij Karel langs. Hoe dichter we bij Assen komen hoe beter Harm de weg kent. Of toch niet dan. Afsluitingen vanwege wegenbouw en TT bezorgen ons nog hoofdbrekers. We vragen ons af of hij zijn huis nog wel zal vinden. Het levert nog enkele hilarische momenten op, maar dan zit Harm zijn rit erop. Buurman Karel verwelkomt ons direct. Koffie met taart is ons deel. Nog even kletsen en dan zullen Robin en ik ook het laatste deel van onze reis inzetten. Voor we dat doen gaan we nog even langs de “gang” die op de camping zit, omdat de naar de TT zijn geweest. Hartelijk worden we even ontvangen. Even kletsen en dan wordt het echt tijd om naar huis te gaan. Via het kanaal blijft de meest aangewezen weg en rustig toeren we richting Meppel. Fuik, de dames en heren van de sterke arm vermoeden drankgebruik en we moeten blazen. Motorrijders die van Assen komen dat lijkt kat in het bakkie. Als we vertellen dat we eigenlijk van de Noordkaap komen en onderweg naar huis zijn, daarbij zeker niet gedronken hebben ontstaat er nog een geanimeerd gesprekje. Dag oom agent, we gaan nu echt naar huis. Automatische piloot uit de kast. Nog even zwaaien naar de mensen langs de weg en Drenthe, Overijssel, Gelderland, Utrecht en Brabant glijden onder ons door. Oosterhout, Kranendonk, thuis. Missie volbracht, mooie reis geweest en zeker weer een belevenis. De afstand, de omgeving, het weer en de lange dagen maken de reis iedere keer weer anders. Als het aan mij ligt, volgend jaar weer, als het aan Robin ligt morgen weer, maar dat zullen we maar niet doen. Ik dank Harm, Karel en Robin voor hun aanwezigheid en inzet, Jullie waren een prima clubje om mee op te trekken.
Met vriendelijke groeten. Peter Kramer Sunchaser Motorreizen |