Home

Reisverslag 5 landentocht
28,29 en 30 september 2007

 Deelnemers:

fam. Vennix uit Oosterbeers
fam. Gillis uit Hulten
G. van der Leek uit Serooskerke
Vader en zoon Erik van Soest uit Tiel
Vader en zoon Robin Kramer uit Oosterhout

(zie foto verslag)

Het zal de laatste tocht van dit jaar worden. Er staan wel meerdere data gepland, maar deze zijn niet geboekt. Het laatste weekend van september zal dan ook een mooie afsluiting van het seizoen Sunchaser Motorreizen 2007 betekenen.
Extra aan deze tocht is het feit dat kleine jongens groot worden. Tot op heden zaten deze jongens achterop bij de vaders, maar zowel Erik als Robin hebben het fel begeerde papiertje en een eigen motorfiets, dus dan moeten er kilometers gemaakt worden ook. Heel mooi om de tijd zo voort te zien gaan. De mannen zijn er klaar voor!

Vrijdag 28 september .

We staan vroeg op, het regent en de voorspellingen voor vandaag geven niet veel goeds. Zou het dan toch een keer een verregende tocht worden? Hopelijk niet, want er rijden nog een tweetal prijswinnaars van onze puzzelrit mee en zij verdienen een mooi weekend.
07:00 uur zitten we op de motor. Bij Eindhoven wordt het al droog en voor we Limburg bereiken zitten er al gaten in de lucht. Dat komt goed dus. Geert heeft eieren voor zijn geld gekozen en heeft al overnacht op het startpunt. Familie Gillis en Vennix komen kort na elkaar binnen, hebben een goede, nagenoeg droge rit gehad en laten zich de koffie goed smaken. Nog even wachten op Joop en Erik uit Soest en dan kunnen we. Jaja even wachten, waar blijven die twee? Verlangend kijken we naar links waar ze toch echt vandaan moeten komen. Geloof het of niet ze komen van rechts, via Valkenburg en hebben half Limburg al gezien. Verkeerde afslag of zo. Nou ja, tanken en op weg, het weer is tenslotte al stukken beter geworden. Direct de kleine wegen op en dan merk je dat het eind september is. De boeren hebben geoogst en het e.e.a. achter gelaten op de weg. Onder de modder na een paar kilometer! Gelukkig heeft het de voorgaande dag ook erg geregend, zodat er grote stromen water over de weg gaan. Direct een wasstraat er achteraan zullen we maar zeggen. Mooie tocht geijkte punten. Toch heb ik de route wat omgezet om het voor een aantal mensen weer leuk te houden, daar zij al meerdere keren mee zijn geweest. Lekker lunchen, lekker toeren en op tijd in Vianden bij het hotel. De motoren kunnen mooi in de garage. Die is wel vol, want we zijn de enige niet.

Welverdiende douche en met rosse koppen aan een borrel aan de bar. Lekker napraten over de tocht en gegevens uitwisselen over werk en privé omstandigheden.

Een uitstekend diner met een goede wijn afsluiten met een avondwandeling en een sigaar(tje) aan de bar van een plaatselijk café. Het kan wel eens anders zijn, maar het is gezellig in het dorp. Niet te laat en zonder te veel foute dingen lekker slapen. Fit zijn voor morgen.

Zaterdag 29 september

08:00 uur ontbijt! Dat gaat dit keer prima, iedereen op tijd en geen vertragingen. Motoren uit de stal, tanken en lekker de dag vullen met de grote liefde van ons allen, toeren. De GPS heeft geen kuren, dus wat kan er mis. Nou, de drift om wegen te vernieuwen, zodat we de eerste afslag van de route al niet kunnen nemen bijvoorbeeld? Geen nood, meerdere tochten hebben het werken met de GPS sterk verbeterd dat deze moeiteloos vervangende wegen vindt.
Het weer werkt vandaag weer mee, hoewel het wel wat minder is dan iedereen verwacht, gehoord of gedacht had. Beetje mistig, motregen, maar in de loop van de ochtend wordt het toch weer beter. Zonnetje af en toe, dan is het al snel lekker. Koffietentje zoeken is weer wat anders. Door verandering van de route waren wat vroeg bij het normale koffiepunt, dus doorgereden. Nu een andere vinden lijkt moeilijk. Klein dorpje, leuk tentje, leuk vrouwtje achter de bar en het is snel vergeten dat het wat langer duurde. Wel moeilijk dat Luxemburgs. Is het nou Duits, Frans, ze lijkt het allemaal wel niet te snappen. Of we misschien ook Engels spreken? Nou, ja, maar waarom eigenlijk? Ze is Braziliaanse! Ooooooo, dat maakt duidelijk waarom de tent exotischer is ingericht. Natuurlijk spreken we Engels, allemaal in een keer en om de rekening wordt ook bijna gevochten! Mannen toch. Goede koffie met enkele tosti’s genoten gaan we weer actief verder.
Het is vaak herhalen, maar wat is het toch een leuk landje. Afwisseling te over. Dat maakt weer hongerig. (Vr)eet tentje zoeken! Jammer deze is dicht, of toch niet. Er kwamen toch mensen vandaan? We moeten achterom, de voordeur is dicht. Eenmaal binnen blijkt de keuken goed en laten we het goed smaken. Vol goede moed verder, maar het weer wordt steeds minder. We rijden compleet in de wolken en het is daar niet warm. In overleg besluiten we rechtstreeks retour te rijden naar het hotel. Dat brengt ons over een stukje autobaan, maar die loopt zo het Moeseldal in. We duiken vanuit de wolken de zon weer in en hebben een geweldig uitzicht over het dal. Geen onplezierige beslissing dus. Op het gemakje terug, nog een enkele keer een doodlopende straat in die de GPS wel als doorgaand beschouwd kan de pret niet drukken, eerder verhogen.
Dan slaat bijna het noodlot toe. Erik zijn koppelingskabel staat op knappen. Hij haalt het hotel nog op twee draadjes, maar het is 19:00 uur en hoe komen we aan een nieuwe kabel. De heer Petry van het hotel heeft mogelijk een oplossing. In hotel Berg en Dal zitten 113 motorrijders van een rijschool en die hebben een pechauto mee. Eerst maar even opfrissen, eten en dan kijken wat ze voor ons kunnen beteken. Zoals gewoon is het eten weer prima, net als de wijn. De serveerster wordt nog wel even ontdeugend tegenover Geert, wie kaatst kan de bal natuurlijk verwachten. Dan naar Berg en Dal en ja hoor de heren hebben een noodkabel en die mogen we hebben. Geweldig, aan de slag. Dat is nog best een vervelend klusje aan de Suzuki, maar het lukt uiteindelijk bij het licht van enkele zaklampen om de kabel te vervangen. Het is al redelijk laat, niet meer naar de dorpskroeg, maar gewoon aan de bar van het hotel is genoeg. Wel lekker druk, veel babbelen en biertjes laten de tijd vliegen. Gezelligheid mag dan geen tijd kennen, maar als we niet uitkijken wel zijn tol eisen. Laatste voor vandaag en dan lekker knorren.

Zondag 30 september

09:00 uur ontbijt, weer geen probleem. Tanken en vertrek lopen weer soepel. Door de afsloten weg moeten we wel weer een ander weg Duitsland in vinden. Mooie kleine weg wordt het, steil omhoog. Zo hoog dat we in nog dikkere bewolking komen dan gisteren. Het wordt echt even stapvoets rijden om te oriënteren waar we rijden. Hoe lang zal dit duren vraag je, je dan af. Gelukkig niet al te lang, want ook vandaag geldt de regel; hoe lager hoe beter het zicht en ook vandaag breekt de zon weer door. Prachtige vergezichten, mooie wegen tussen door, heerlijk rijden dus. We komen richting Eifel en komen bij de 258. De bijna bij motorrijders beroemde en ook beruchte weg van Koblenz naar Monschau.
Het is zo mooi geworden dat de verlate koffie cq vervroegde lunch op het terras genoten wordt. We zitten wel erg op het gemakje, maar moeten nog door. Door over een zeer mooi stukje Eifel met zowaar echte haarspeldbochten. Er is hier zelfs nog mooier te beleven dan we nu rijden, maar deze wegen zijn in het weekend verboden voor motoren. Wangedrag en te grote groepen hebben geleid tot deze pijnlijke regel. Wel erg jammer. Het mag dan jammer zijn dat we wat om moeten rijden en op de grotere wegen moeten blijven, het is er ook mooi en natuurlijk gaan we direct de kleinere wegen weer op zodra het mag.
Bij Slenaken komen we via een miniweggetje het land weer binnen. Je voelt je zowaar een smokkelaar. Nou ja, je kunt je voorstellen dat het vroeger zo gegaan moet zijn. Zonder enige problemen komen we weer aan bij het startpunt. Nog even koffie of wat frisdrank en we nemen afscheid van een geslaagd weekend. Ieder voor zich zullen we tijdens de reis huiswaarts de dagen nog eens langs laten gaan. Geert gaat door België terug naar Zeeland. De duo’s Vennix en Gillis vertrekken nagenoeg gelijk en de vaders met zonen soezen nog even na in het late zonnetje alvorens ook de terugweg te ondernemen. Een stukje voor Eindhoven komen we nog langs de Vennixjes die tevreden op de Royal Star voort ronken.
Na al die vrijheid en rust is het eigenlijk maar weer vervelend rijden met al die auto’s. Zeker als die je, tijdens het inhalen ook gewoon “blokken” Dat blijft toch een aanslag op je leven. Rustig blijven is dan moeilijk voor mij. Dan is het wel weer goed om later door je zoon even op de vingers getikt te worden, dat je dat maar niet meer moet doen. Erg goed!

Allen weer hartelijk dank voor de boeking en een geweldig weekend!

Met vriendelijke groet,

Peter Kramer

Sunchaser Motorreizen