 |
|---|
De vrije tocht, Normandië 9 t/m 12 mei 2008
Gerard Kox uit ’t Harde Vrijdag 9 mei: - Het is mooi weer en we vertrekken vroeg. Robin en ik hebben ervoor gekozen om deze vrijdagochtend pas aan te rijden, want donderdagavond zou voor ons te laat worden. We zijn niet de enigen. Op e E19 naar Antwerpen komen we Ellie en Gerard Gillis al tegen in de file. Dat scheelt hun mooi zoeken, hoeven ze alleen maar achter ons aan te rijden. Antwerpen passeren, door de Kennedie tunnel, rechts aanhouden naar Zeeuws-Vlaanderen en dan komt de rust weer en begint de vakantierit. We toeren al over onmogelijke kleine binnenwegen maar Oostburg en genieten al volop. Bij het startpunt zit Gerard aan het ontbijt, hij is wel donderdagavond heen gereden. Jan is er ook, die hebben we op een haar na gemist, want ook hij is net aan komen rijden over bijna dezelfde weg. Eerst koffie op het terras, je zou al niet verder gaan. De eerste kennismaking is rond en we vertrekken vol goede moed het Vlaamse land in. Het is hier goed “toeven” zoals ze hier zeggen, maar erg volgebouwd. Hoewel we dit jaar minder langs de kust rijden schiet het hier ook niet erg op. Dorp na dorp drukken het tempo, maar we genieten wel. Als de bebouwing dan plaats maakt voor weide landschappen houden we lunch op een alleraardigst terras. In de zon, eigenlijk in de schaduw, want het is te heet, genieten we een uitstekende lunch. Door naar Frankrijk, zwieren en zwaaien door het platte land. Even een stukje autobaan om op te schieten en de temperatuur vraagt weer om een terras. In Abbeville, aan de weg even uitblazen en een drankje. Door het centrum van de stad en dan door naar de krijtrotsen van de kust. Ja, ja, het centrum is of afgesloten wegens evenementen of ligt open voor wegherstel, Garmin kan het in ieder geval niet meer vinden en na een half uur komen we op dezelfde rotonde terug. Dan de bekende weg maar even nemen. Verloren tijd inhalen via een stukje autobaan en bij Au le Treport geeft de kust haar schoonheid bloot. Niet moeilijk met dit geweldige weer. Nog even doorbijten naar Le Havre, waar het Hotel op ons wacht. Kamers zijn weer prima gereserveerd. Opfrissen en eten gaan we in het centrum. Dezelfde Italiaan als vorig jaar wordt onze keuze. Goed eten, lekker drinken en life muziek. Terug wandelen en nog even op het terras van een bar een afzakkertje. De eerste avond wordt zo al laat, dat beloofd morgen wat. Plotseling komt er nog een nachtelijk evenement voorbij. Studenten op skeelers en fietsen houden een tocht voor het goede doel. Aardig verzetje, maar het is mooi geweest. We zoeken onze bedden op en vallen tevreden van een eerste lange dag in slaap. Zaterdag 10 mei: Een stralende dag waar een goed ontbijt klaar staat. Gerard blijkt een slow starter te zijn, maar schijn bedriegt als hij zijn motor al gepakt klaar heeft staan. Die ouwe legerjongens zijn natuurlijk niet voor één gat te vangen. De “Pont de Normandie” staat als eerste op het programma. Lekker gratis, lekker Hollands, over de brug en genieten van het uitzicht. Even een stop beneden bij het informatiepunt en dan lekker toeren langs de kust. Het mooie weer heeft al heel wat mensen op de been gebracht, zodat de reis niet echt opschiet. Koffie op een terras dan maar. Genieten in de zon en daarna de eerste tekenen van het voormalig oorlogsgebied. “Le Grande Bunker” snel even een plaatje, want bezoeken doen we hem dit keer niet. We gaan door naar Amaranche, de kunstmatige haven van de landingstroepen. Terwijl de groep de 360 graden bioscoop bezoekt lig ik te soezen in de zon. Dat wordt ruw verstoord een geluid en trilling in de lucht alsof de invasie weer is begonnen. Het blijken een stuk of 40 Harley’s te zijn. Als dat op hun gemak langs het monument dendert vergaat horen en zien. Wel indrukwekkend zo’n groep. Daar wordt dan ook het plan geboren om een reis voor de Silverwingclub samen met de CX club te organiseren. Met al die 500cc en 650cc moeten we toch ook een indrukwekkende groep kunnen vormen. De mannen eens voorstellen. Campingtocht La voi de la Liberte misschien. We gaan verder, het idee vervaagt. Lekker even lunchen op een klein terras. De indrukwekkende begraafplaats van de Amerikanen. Point du Hoc, Omaha beach, Utah beach het komt allemaal weer voorbij en het brengt iedereen weer tot bezinning. Nog even door de binnenlanden naar St. Mere Eglise. De parachutist hangt er nog steeds en ook nu hebben we zo lang over de rit gedaan dat een bezoek aan het airbornmuseum er niet in zit. Jammer, maar misschien een rede om terug te komen. We gaan door naar ons hotel. De GPS weet het adres niet te vinden. Logisch, het is een nagelnieuwe locatie. Wel lekker luxe dus. Buffalo Grill staat er naast en dan hoeven we niet meer te rijden. Lekker biertje gaat er dan wel in. Goed gegeten, goed gedronken, dat staat garant voor goed slapen. Dat zal ook zeker gebeuren. Zondag 11 mei: Goed geslapen en een goed ontbijt, dat is weer een goed begin van de dag. De zon begroet ons buiten weer en we gaan op weg naar de Mont St. Michel. Ruim vooraf even stoppen om je te verbazen over die rots in de zee. Volledig vlak om de heen en dan dat brok steen voorzien van huisjes en kathedraal in de zee. Wonderbaarlijk, de lieve heer heeft daar in een opwelling een kei neergegooid zeker. Het is al druk, ondanks dat we er op tijd zijn. Parkeerplaats is nooit moeilijk, want motoren staan vooraan. Dat had nog dichterbij gekund volgens Gerard (Kox), die altijd even moet tarten of er regeltjes te breken zijn. Zo zou hij het wel aandurven om met motor en al de vesting in te rijden en dan kijken hoe ver hij zou komen. Zijn enthousiasme wordt door de anderen getemd. Zoals de rest van de wereld lopen we dus naar de vesting en lopen we naar binnen. De muur op, de trappen op en tot aan de kathedraal. Bekend als hij hier is neemt Gerard (Kox) de groep op sleeptouw naar een terras. Herinneringen blijken wel eens niet te kloppen, want het terras van vroeger is een begraafplaats van nog vroeger. Naar beneden dan maar weer voor een terras en (eindelijk) drinken. Het is een ware beproeving voor Jan (en de rest) al die treden en dat bij deze hitte. Kom binnen, kom binnen, eten misschien, daar achterin hebben we een mooie plek, nee geen terras. Nou, als het dan niet uitmaakt alleen even wat drinken. Dat valt de uitbater wat tegen, hij had meer gehoopt. We hebben het wel gezien, we gaan weer rijden en omdat het nog redelijk vroeg is gaan we eerst even wat verder het land in dan de uitgezette route. Heerlijk toeren, weet ik veel waar lekker lunchen op een terras aan de weg en eten alsof je nog niets gehad hebt. Wat is het (Franse) leven toch mooi. Lekker door, nu naar het hotel in Bagnoles. Een decadent stadje ergens in Zwitsers Normandië. Mooi gelegen in de heuvels en bossen. Het is er wel erg druk. Zelfs motoren parkeren bij het hotel lijkt niet mogelijk. Dan maar even door een poortje naar een achterterrein. Proporite privé, maar even wachten tot we de sleutels hebben kan toch geen probleem zijn? Mis, terwijl ik naar de receptie ga, de sleutels krijg en uitgelegd krijg waar we achter het hotel de motoren kwijt kunnen, krijgen de anderen een scheld kanonnade van een lieftallige franse dame. Daar dat geen ander effect heeft dan het bewerken van de lachspieren roept zij de hulp in van haar man. Helaas heeft dat nog meer lachspieren effect, Gerard rolt bijna van zijn motor als Jan zich in goed frans verder de nesten inwerkt. Afwachten of de Gendarmerie werkelijk komt doen we maar niet, het hotel is tenslotte hun buurman. Aan de achterzijde heeft het hotel een kleine parkeerplaats, maar genoeg voor motoren en een binnentuin. De aanblik van een dame op een ligbed zorgt bijna alweer voor valpartijen. Als de mannen ook even wat langer dan een dag zonder vrouw weg zijn slaan de hormonen direct toe. Allemaal sleutel, even opfrissen en dan nog even het stadje in. In het park bij het Casino in de avondzon een aperitief en niemand doet ons meer wat. Terugsjokken naar het hotel en genieten van een klassiek Frans diner met alles erop en eraan. Zilveren schalen, lekkere wijn en kaas als dessert voor diegenen die dat genomen hebben dan. Natafelen met koffie in de binnentuin. Jan, toch al niet om een mop verlegen braakt de één na de ander uit. Tranen over de wangen en bonkende gasten op de luiken van hun kamers. We zijn wat luid zeker, maar oh zo ontspannen. Je zou hier zomaar blijven. Dat gaat helaas niet gebeuren, want morgen hebben we nog een stevige dag om thuis te komen. Naar bed, naar bed is het devies. Maandag 12 mei: Als ik de luiken open doe staar ik bijna gelijk in de lens van Jan. Hij is (zoals ieder dag) op tijd opgestaan en heeft eens wat ochtendfoto’s genomen. Als we beneden komen zit hij zeer interessant met Gerard (Gillis) te schaken. Of zij überhaupt weten hoe het spel werkt vragen wij ons sterk af. De toon is weer gezet, we zijn nog niet wakker of de sfeer is al weer uitgelaten. Ontbijten, afrekenen, pakken en rijden. Nou afrekenen is nog moeizaam, want ze hebben rekeningen gemaakt voor alle kamers en bv de wijnkosten over alle kamers verdeelt. Na wat vijven en zessen wordt de rekening wel juist aangepast en de kwestie van de wijn verrekenen we later wel. Vandaag zoals gezegd een rijders dag. Natuurlijk wel weer erg mooi en het weer blijft meewerken. Hoewel 30 graden is al weer te heet. Pauzes en drinken moeten ons fit houden. Dat lukt natuurlijk ook wel, maar af en toe valt er iemand in slaap. Zonder brokken en met een uitstekend humeur halen we België. Op een parkeerplaats nemen we afscheid van elkaar. Jan en Gerard (Kox) zullen afbuigen naar Eindhoven, wij gaan door naar Hazeldonk. Zonder enig oponthoud of pechgeval hebben we een prima reis gehad. Thuis, onderuitgezakt op de bank ontvang ik dan nog een telefoontje van Jan. Goed aangekomen, maar toch nog even pech op de valreep. Een stevige spijker in de achterband had nog roet in het eten gegooid. Gelukkig zat hij er zo diep in dat de band opgepompt met spijker huis heeft gehaald. Spannend is dat nog wel even geweest. Gerard (Kox) eet nog even mee in Hapert. ’t Harde is nog een paar uur rijden. Lange dag voor hem. Ik dank alle deelnemers voor een fantastische reis en hoop (weet bijna zeker) dat jullie ook zeer genoten hebben. Met vriendelijke groeten. Peter Kramer Sunchaser Motorreizen |